Op 16 juni 2026 heeft het hof Amsterdam geoordeeld dat Temper, een digitaal platform voor tijdelijke arbeid, een uitzendonderneming is. De overeenkomsten tussen Temper en de via het platform werkende arbeidskrachten moeten aldus worden aangemerkt als een uitzendovereenkomsten. Vakbonden FNV en CNV voerden aan dat Temper schijnzelfstandigheid faciliteert en feitelijk personeel ter beschikking stelt. In eerste aanleg wees de rechtbank hun vorderingen grotendeels af, maar het hof stelt de vakbonden in hoger beroep alsnog in het gelijk. Met dit oordeel wijst het hof het standpunt van Temper, inhoudende dat de arbeidskrachten zelfstandigen zijn, af.
Het hof meent dat de Deliveroo-criteria ook gelden voor de kwalificatie van de uitzendovereenkomst, en past deze criteria aldus toe in zijn beoordeling. Doorslaggevend bij deze beoordeling is niet het label dat partijen op de overeenkomst plakken, maar de daadwerkelijke uitvoering van de overeenkomst.
Het hof verwijst in zijn arrest naar diverse omstandigheden die maken dat sprake is van een uitzendovereenkomst, en dus niet – zoals Temper stelt – van zelfstandigheid, zoals:
a) Temper is op nauwe wijze betrokken bij de totstandkoming van de werkzaamheden. Temper stelt modelovereenkomsten ter beschikking, is betrokken bij de wijze waarop de beloning wordt bepaald en uitbetaald en hanteert maxima voor het aantal uren dat een arbeidskracht bij één opdrachtgever kan werken. Temper heeft hierdoor zo’n grote vinger in de pap bij de totstandkoming van de overeenkomst tussen de opdrachtgever en de arbeidskracht, dat Temper niet als neutrale bemiddelingssite kan worden gezien.
b) De opdrachtgever bepaalt de werktijden en geeft instructies, hetgeen typisch is voor een uitzendovereenkomst.
c) De werkzaamheden zijn ingebed in de normale bedrijfsvoering van de opdrachtgevers.
d) De arbeidskrachten lopen geen reëel commercieel risico. Zo kunnen de arbeidskrachten bijvoorbeeld hun debiteurenrisico afkopen. Dat veel arbeidskrachten een btw-nummer of KvK-inschrijving hebben, maakt dit volgens het hof niet anders.
De kwalificatie als uitzendwerkgever brengt een reeks arbeidsrechtelijke verplichtingen voor Temper met zich mee, zoals naleving van de ABU-cao (voor zover die algemeen verbindend is (geweest)) en toepassing van relevante bepalingen uit de Waadi.
Gevolgen voor platforms en opdrachtgevers
De koers is duidelijk: platforms die méér doen dan vraag en aanbod bij elkaar brengen, lopen het risico als uitzendwerkgever te worden aangemerkt. Ook opdrachtgevers moeten hierop alert zijn. Namelijk, als een platform achteraf als uitzendonderneming wordt gekwalificeerd lopen opdrachtgevers het risico door arbeidskrachten hoofdelijk aansprakelijk te worden gesteld voor (gemiste) loonbetaling en kunnen opdrachtgevers worden geconfronteerd met inleners- en ketenaansprakelijkheid.
Temper heeft inmiddels aangekondigd in cassatie te zullen gaan.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Megan Kienhuis en haar collega’s van de Sectie Arbeidsrecht.
